Friday, 29 November 2013

Life is Beautiful - என் பார்வையில்..!


முன்வழுக்கை, ஒட்டிய கன்னங்கள், சற்றே குள்ளமாய் ஒடிசலான உருவம்.. இதுவே Life is Beautiful படத்தின் நாயகன் Roberto Benigniயின் தோற்றம். சராசரிக் கதாநாயகனுக்குரிய எந்தவிதமான ஹீரோயிசமுமின்றி படம்முழுக்க நம் மனதில் நிறைந்து நிற்கிறார். ஆரம்பித்த முதல் நிமிடத்திலிருந்து இவர் முகத்திலிருக்கும் புன்னகை, இறுதிவரை சற்றும் குறையாமல் நம்மையும் தொற்றிக்கொள்கிறது. (படத்தினை எழுதி இயக்கியவரும் இவரே..!).

வாழ்க்கையை, எந்த சூழலிலும் பாஸிடிவ்வாக எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதை ஆணித்தரமாக சொல்லியிருக்கிறது திரைப்படம். காதலன், கணவன், தகப்பன் என முப்பரிணாமத்தையும் அழகாய் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் இயக்குநருக்கு ஸ்பெஷல் அப்ளாஸ்.

ஒரு காட்சியில், இசைநாடகம் நடந்துகொண்டிருக்கும் அரங்கத்தில் பால்கனியிலிருக்கும் காதலியை, கீழிருந்து திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார் ஹீரோ. அப்போது, நாயகனுக்கு பக்கத்து இருக்கைப் பெண் இவரை முறைத்ததும், எனக்கு வலதுபக்க காது தான் கேட்கும். அதனால் அவ்வாறு திரும்பி உட்கார்ந்திருப்பதாக கூறி சமாளிப்பார். ஹய்ய்ய்யோ... செம சீன் அது.

இருவரும் காதல் வயப்படும்போது, நாயகியின் நிச்சயதார்த்த விழா என்று கூட யோசிக்காமல், சாப்பாட்டு டைனிங் டேபிளின் அடியில் இருவரும் முத்தமிட்டுக்கொள்ளும் காட்சி அழகான கவிதை.

இரண்டாம் உலகப்போருக்கான காலகட்டத்தில் படம் நகர்கிறது. காதலித்த பெண்ணையே மணந்து, மனைவி, மகனுடன் சந்தோசமாய் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்போது, யூதர்களுக்கான கைதி முகாம்களுக்கு கொண்டு செல்லப்படுகின்றனர் அனைவரும். மனைவி பெண்கள் முகாமிலும், மகனுடன் (அருகிலேயே) ஆண்களுக்கான முகாமிலும் கைதிகளோடு கைதிகளாய் அடைக்கப்படுகின்றனர். அந்த சூழ்நிலையிலும், ஒரு தகப்பனாக தன் மகனுக்கு தைரியமூட்டும் வகையில், நடப்பதனைத்தும் விளையாட்டு எனவும், அதில் ஜெயிப்பவர்களுக்கு பரிசுகள் வழங்குவார்களெனவும், ஒவ்வொரு சம்பவங்களையும் விளையாட்டாய், குழந்தைகள் பாஷையில் புரியவைப்பது ரசனை..!

சிறுவன் Giorgio Cantarini, தந்தையின் ஒவ்வொரு விளக்கத்திற்கும் வெளிப்படுத்தும் முகபாவனைகள் அழகோ அழகு. ஒரு காட்சியில் முகாமின் அதிகாரி, ஜெர்மன் மொழியில் சிறையின் விதிமுறைகளை கூறும்போது, அதை Roberto Benigni மொழிபெயர்ப்பார். அதிகாரியின் சைகையின்படியே, விளையாட்டின் விதிமுறைகளாக, குழந்தைகள் அழக் கூடாது“, “ஜெயிப்பவர்களுக்கு நிஜமான Tank பரிசாக வழங்கப்படும்முதலியவற்றை பதறாமல் கூறுகையில், சிறுவனுடன் சேர்ந்து நாமும் கவனித்துக்கொண்டிருப்போம்.

முகாமில் நடக்கும் சர்வாதிகாரம், கொடுமைகள், கொலைகள் அனைத்தையும் தாண்டி, தந்தை-மகனுக்கான உறவினை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் நிரூபித்திருக்கிறார் இயக்குநர். சிறையில் தன் மனைவியை ரகசியமாய்ப் பார்க்க வந்து, பின் காவலனிடம் சிக்கி, கொல்வதற்காக அழைத்துச்செல்லப்படும் நிமிடத்தில்கூட, சிரித்துக்கொண்டே வீரநடை போடுவது மனதினை அழுந்தச் செய்கிறது. முடிவில், அவர் இறந்துவிடுவதை நம்பமுடியாமல், மீண்டும் ஏதேனுமொரு காட்சியில் தோன்றிடுவாரோ என கடைசிவரை தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

இறுதிக்காட்சியில், சிறுவன் வெளியே வருகையில் Tank ஒன்றின்மீது போர்வீரன் ஏறிவருவதைப் பார்த்து, தந்தை கூறியபடியே தனக்கு பரிசு கிடைத்துவிட்டதாய் சந்தோசமாய் கூச்சலிடும்போது, நம்மையும் அறியாமல் நிம்மதிப்பெருமூச்சு உண்டாகிறது.

முற்பாதியில் வரும் பெரும்பாலான நகைச்சுவை காட்சிகளை யூத் படத்தில் காப்பியடிக்காமல் இருந்திருக்கலாம். ஹூம்ம்..

பிரச்சனைகளால் மனம் தளர்பவர்களுக்கு நிச்சயம் Life is Beautiful ஒரு உற்சாக டானிக் தான்.

.

Thursday, 21 November 2013

அணுவைத் துளைத்து..


அணுமின் நிலையம் என்பது என்ன? அதில் என்னென்ன ஆபத்துக்கள் இருக்கின்றன.. கதிர்வீச்சு.. புரோட்டான்.. நியூட்ரான்.. இன்னும் நிறைய நிறைய தகவல்கள் அடங்கிய நாவல் இது. அறிவியல் ரீதியாய் ஃபார்முலா சொல்லி குழப்பாம, முடிந்தவரைக்கும் புரியிற மாதிரி விளக்கியிருக்கிறார் செய்யாறு தி.தா.நாராயணன். (அப்படியுமே சில தகவல்களை உள்வாங்க, திரும்பத் திரும்ப படிக்க வேண்டியதாயிற்று. என்ன பண்றது?? நமக்கு அந்த அளவுக்கு தான் அறிவு..)
 வெறுமனே தனிமங்கள், திரவங்கள்னு சொற்பொழிவு செய்து மொக்கை போடாம, கதைக்களம் ஒரு அணுமின் நிலையம், அதன் ஊழியர்கள், நடுவே ஒரு மெல்லிய காதல், சில கொலைகள், கடத்தல்கள், சில மர்மங்கள், நிறைய அறிவியல், போலீஸ், இறுதியாய் ஒரு வில்லன்..னு ஸ்வாரஸ்யமாய் கொண்டுசென்ற விதம் யதார்த்தம்.
 மர்ம நாவல்கள்ல கடைசி வரைக்கும் யார்மேல சந்தேகம் வரலையோ அவங்க தான் வில்லன்னு காலங்காலமா கடைபிடிச்சுகிட்டு வரும் விதிகள் நமக்கு அத்துப்படியாதலால், அப்பாவியான கதாப்பாத்திரத்தின் மீது தான் நமக்கு முதலில் சந்தேகம் வருது.. அது கடைசியில் ஊர்ஜிதமாகவும் ஆகுது. (முடிவில் புரோட்டான் கொண்டு தங்க உலோகம் செய்யிறது..னு செய்முறை விளக்கம் கொடுத்து கதையை ச்சப்புனு ஆக்கிட்டாரு).
 கதிர்வீச்சு அபாயம் எந்த அளவிற்கு ஆபத்தானது என்றும், அதன் வீரியம் பற்றியும் புரியும்படி தெளிவாய் விவரித்திருப்பது பாராட்டுதலுக்குரியது.
 அணுமின் நிலையம் பற்றி தெரியாதவங்க, தெரிந்துகொள்ள கொஞ்சமேனும் ஆர்வமிருப்பவர்கள் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.
 அணுவைத் துளைத்து
செய்யாறு தி. தா. நாராயணன்
திருமகள் நிலையம்
.
.

Thursday, 7 November 2013

லாக்கப் – சாமான்யனின் குறிப்புகள்..


சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் காவல் நிலையத்திற்கு இழுத்துச்செல்லப்பட்ட நான்குபேர், காவல் நிலையத்தில் என்னென்ன கொடுமைகளை அனுபவித்தார்களென எழுத்தாளர் மு.சந்திரகுமாரின் பார்வையிலிருந்து எழுதப்பட்ட உண்மைச் சம்பவங்கள் அடங்கிய புத்தகம் இது.
சில புத்தகங்கள், வாங்கிவிட்ட காரணத்துக்காகவே வேறுவழியின்றி படிக்கப்படும். சில, பாதி கூட தாண்டாது. லாக்கப் படிக்கும்போதே, பிடிபட்ட நால்வருடன் நம் பயணமும் ஆரம்பித்துவிடுகிறது. ஒவ்வொருமுறை சிறையின் கதவுகள் திறப்பதாய் படிக்கும் வினாடிகளில், அடி வாங்கப்போகிறார்களே என இதயத்துடிப்பு கணிசமாய் கூடுவதை என்னால் உணரமுடிந்தது.
1983ல் குண்டூரில் ஒரு காவல் நிலையத்தில் ஆரம்பிக்கிறது கதை. எங்கோ நடந்த கடைத் திருட்டில் சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் பிடிக்கப்பட்ட ரவி, மொய்தீன், நெல்சன் மற்றும் குமார் (சந்திரகுமார்) ஆகியோரை சிறையில் அடைத்து, தவறை ஒத்துக்கொள்ளும்படி அடித்து சித்திரவதைப்படுத்துவது தான் முழுக்கதையும். மொழி தெரியாத ஊரில், போதுமான தண்ணீரோ சாப்பாடோ கிடைக்காமல், மலம் கழிக்க இயலாமல், லட்டியால் விளாசும் அடிகளை வாங்கி அலறும்போதெல்லாம்.. ஒவ்வொரு முறை சிறைக்கதவு திறந்து கைதிகள் வெளிவந்து மலம் கழித்துவிட்டு உள்செல்லும்போதெல்லாம் பிருஷ்டத்தில் அடி விழுகும். அதிலும் சம்மட்டி அடி என்பதை கண்முன்னே கொண்டு வந்திருக்கும் அவர் எழுத்துக்கள். பாதங்களை மேல் நோக்கி ஜன்னலுடன் பிணைத்துக்கட்டி, பின்கழுத்தும் தலையும் மட்டும் தரையில்படும் நிலையில், பாதம் சீல் பிடிக்கும் அளவுக்கு அடித்துத் துவைக்கும் இன்ஸ்பெக்டர் மேல் நமக்கே கொலைவெறி உண்டாகிறது.
சிறைக்குள் உண்ணாவிரதம் இருக்கும் நால்வரையும் பிரித்து, ஆலோசனை சொன்னதற்காக பின்கைகள் கட்டிவைத்து அடிக்கும்போது மயங்கிவிடும் குமாரின் வார்த்தைகள் இவை.. “ஆணுறுப்பில் உதைத்தால் வலி தாங்காமல் மயங்கி விழுந்துவிட்டேன். தேய்த்துவிட முடியாமல் கைகள் கட்டப்பட்டிருந்த்தால், மெதுவாய் மணலைக் குவியலாக்கி குப்புறப்படுத்தபடி, உடலின் அழுத்தத்தை கொடுத்தேன். நிர்வாணமாய் கிடந்தபடி வலியில் முனங்க ஆரம்பித்தேன். என்னிடம் சுவாசம் மட்டுமே இருந்தது“.
பத்துக்குப் பதினொன்று அறையில் இருபத்தியொரு பேர் உட்கார்ந்தவாரே தூங்கியதாகவும், ஒருவேளை விடுதலையாகிவிட்டால், இன்ஸ்பெக்டரை எப்படியெல்லாம் பழிவாங்கலாமென யோசித்ததாகவும், அவர் வண்டியில் ப்ரேக்கை கழட்டி விடப்போவதாக கூறுவதாகவும் யதார்த்தமாய் எழுதியிருப்பார்.
கடைசிவரை அறைகுறை தெலுங்கில், “தெரியலங்க சார்.. நாங்க தப்பு பண்ணலங்க சார்“ என்றவாரே அத்தனை அடிகளையும் வாங்கும் குமார், கடைசியில் வேறுவழியின்றி கோர்ட்டில் ஒத்துக்கொண்டு, 1983 செப்டம்பர் 27ம் நாள் விடுதலையாவதாய் முடித்திருப்பார்.
“லாக்கப்-சாமான்யனின் குறிப்புகள்“
மு.சந்திரகுமார்
நந்தினி பதிப்பகம்
விலை: 70 ரூபாய்
.
.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...