Monday, 16 November 2015

Miracle in Cell No.7 - என் பார்வையில்..

குழந்தை எழுத்தாளர் (உமாநாத்) விழியன், மழலைக் கதைகளில் ஒரு முறை தன் பாரீஸ் அனுபவத்தை எழுதியிருந்தார். ஒரு இடத்தில் மரங்களுக்குப் பின்னாலிருந்து சூரியன் உதயமாகிக் கொண்டிருந்ததாம். உடனே அவர் தனக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த சிறுவனிடம், “இப்போது அந்த மரத்திலிருந்து சூரியன் முளைக்கும் பாரேன்என்று சொன்னாராம். அதேபோல் மரக்கூட்டத்திலிருந்து சூரியன் தோன்றவும் அவன் அதை உண்மையென ஆச்சர்யமாய் ரசித்துக்கொண்டிருந்தானாம். (அதற்குள் அவனுடைய அம்மா உண்மையை சொல்லி அக்கற்பனை உலகத்தில் கல்லெறிந்தது வேறு விஷயம்).
பேபி ஷாலினி நடித்த படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, இப்ப எப்படி இருக்காங்க இந்த அக்கா?“ என்று கேட்ட பக்கத்து வீட்டு சிறுமிகளுக்கு, நாளிதழ்களையும் டிவி சேனல்களையும் மாற்றி மாற்றி தேடிப்பார்த்து கடைசியாய் நடிகை ஷாலினியாக நான் காட்டியபோது, ஒட்டு மொத்த கூட்டமும் “ஐயோ.. இவங்க அஜித் ஆன்ட்டி“ என்று கோரஸ் பாடிய ஸ்வாரஸ்யம் ரசிக்கத்தக்கது.
குழந்தைகளுக்கான உலகில், குழந்தைகளாகவே நுழையும் திறமை பெற்ற பெரியவர்கள் அதிஷ்டசாலிகள்.
இந்தப் படமும் இரு குழந்தைகளுக்கு இடையிலான உலகம் பற்றிய கதைதான். ஆறு வயது மகளுக்கும், அதே ஆறு வயது மனநிலையில் இருக்கும் தந்தைக்கும் இடையே நிகழும் Emotional போராட்டங்கள் தான் படம். தெய்வத்திருமகள் (I am Sam) பட விக்ரம் போன்ற தகப்பன், செய்யாத தவறுக்கு தூக்கு தண்டனை பெற்று சிறைச்சாலை செல்கிறார். ஆதரவற்ற தன் மகளை நினைத்து சதா புலம்பிக்கொண்டிருக்க, Cell No.7-ல் இருக்கும் அவனுடைய சகாக்கள் யாருமறியாது குழந்தையை பார்சல் மூலம் சிறைச்சாலைக்குள் கொண்டு வருகின்றனர். அதிகாரிகளின் கண்ணில்படாமல் காட்சிக்குக் காட்சி அவளை மறைத்து வைத்து பதட்டமுடனான ஸ்வாரஸ்யத்திற்கு நம்மை ஆளாக்கியிருக்கிறார்கள். சட்டென இருவரையும் பிரித்து தூக்கு தண்டனைக்கான தேதி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.
கடைசி வரை, தான் சாகப்போவதை குழந்தையிடம் சொல்லாமல், விளையாடிக்கொண்டே தூக்குமேடை வரை செல்கிறார் தந்தை. அவ்வளவு நேரம் தன் துக்கத்தை வெளிக்காட்டாமல் செல்பவர், தூக்கு மேடையைப் பார்த்து பயந்து “நான் தப்பு பண்ணல.. என்னைக் காப்பாத்துங்க.. என் மகளைப் பார்க்கணும். காப்பாத்துங்க..“ என்று கதறி அழும்போது பரிதாபத்தை அள்ளிக்கொள்கிறார். நிஜமாவே மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவரை நடிக்க வைத்திருக்கிறார்களோ என்ற சந்தேகம் எழும்படியான அற்புதமான நடிப்பு.
சாகப்போகும் தறுவாயில் கூட சிரித்துக்கொண்டே “நல்லா சாப்பிடு, பீன்ஸ் நிறைய சாப்பிடனும். அதுல நிறைய வைட்டமின் இருக்கு“ என்று மகளைப் பார்த்து அழுகையை மறைத்தபடியே கூறும்போது கைதட்டல் பெறுகிறார்.
உடன் சிறையிலிருக்கும் நண்பர்கள் தந்தையையும் மகளையும் காப்பாற்ற, உள்ளிருந்தபடியே ராட்சத பலூனை தயார் செய்து அவர்களை ஏற்றி பறக்கவிட, அதிகாரிகள் உட்பட அனைவருமே அவன் தப்பிக்க வேண்டும் என வெளிக்காட்டாமல் தவித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். பலூனிலிருந்து இருவரும் டாட்டா காட்டியபடி சூரிய உதயத்தை ரசித்துக்கொண்டிருக்க, தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் கயறு சிறைச்சாலையின் சுற்றுச்சுவர் வேலியில் மாட்டிக்கொள்ளும். அப்போது தந்தையும் மகளும் கண்களாலேயே பேசிக்கொள்வார்கள்.
“மறந்துடாத“
“எதை அப்பா?“
“இந்த உதயத்தையும் உன் அப்பாவையும்“
மிக அற்புதமான காட்சியமைப்புகள் கொண்ட திரைக்கதை. நிச்சயம் நம்மாளும் மறக்க முடியாது.
  # Miracle in Cell No. 7 (2013) (Korean)
.

Tuesday, 6 October 2015

பல்புகள் பலவிதம்..

உள்ளூர் தொலைக்காட்சியில் செய்தி வாசிப்பாளராக வேலை பார்த்த நாட்கள் அவை. அங்க நேரடி ஒளிபரப்பெல்லாம் கிடையாதுங்குறது பெரும் ஆறுதல். மதியம் 12:30 மணி செய்திக்கு 10:30க்கு ஷூட்டிங் ஆரம்பிக்கும். சாயந்திரம் 7:00 மணி செய்திக்கு 4:30க்கு உள்ள இருக்கணும். சாயந்திர செய்தியையே நைட் 10:00 மணிக்கு மறுஒளிபரப்பு செய்வாங்க. கிரிக்கெட் செய்திகள் “இந்தியா வெற்றி“ “இந்தியா தோல்வி“னு ரெண்டு விதமா எங்களை வாசிக்க சொல்லி எடுத்து வச்சுக்குவாங்க. ரன் பற்றிய விபரங்கள் காட்சிகளுக்குப் பின்னணியா வாசிக்குறதால அதை மட்டும் 9.45க்கு அங்கயிருக்குற டெக்னீசியன் யாராவது பேசி ரெக்கார்ட் பண்ணிக்குவாங்க.
அன்னைக்கு நல்ல மழை. மாலை செய்திகள்னு ஷூட்டிங் கிளம்பிகிட்டு இருந்தேன். TVS-50ல போறதால 4:15க்கு வீட்லருந்து கிளம்பினேன். போகப் போக மழை ஜாஸ்தியானதால ஒரு கோவில்ல வண்டியை நிறுத்திட்டு வெய்ட் பண்ணினேன். அங்கயே மணி 4:30. அப்போ செல்போன் புழக்கத்துல இல்லாத சமயம். டைரக்டருக்கு தகவல் சொல்லியாகணும். தாமதமாகும் பட்சத்துல இரண்டு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடியே சொல்லணும்னு கண்டிசன். வர்றவரைக்கும் இன்னொரு வாசிப்பாளரோட பகுதியை எடுத்துகிட்டு இருப்பாங்க. வணக்கமெல்லாம் கடைசில கோர்த்துக்குவாங்க.
அந்த தெரு முக்குல ஒரு சைக்கிள் கடைக்குப் பக்கத்துல காய்ன் போன் இருந்துச்சு. போன் பண்ணி சொல்லிடலாம்னு வண்டியை பூட்டி சாவியை எடுத்துகிட்டு ரோடை க்ராஸ் பண்ணி நடந்தேன். கடை முன்னாடி கொஞ்சம் தண்ணி தேங்கி இருந்துச்சு. தாண்டிப் போயிருக்கணும். என் கெட்ட நேரம்.. நெனஞ்சுகிட்டே கொஞ்சமாத்தானே தேங்கிக் கிடக்குனு காலை வச்சேன். அவ்ளோ தான்.
என்ன நடந்துச்சுனு புரியிறதுக்குள்ள என் முழங்கால் வரைக்கும் தண்ணிக்குள்ள போயிட்டேன். அங்க ஒரு சாக்கடை இருந்துச்சாம். காலை வெளிய எடுக்க முடியல. கையை ஊனி எழுந்திருக்கவும் முடியல. அழாத குறையா முழிச்ச என்னை சைக்கிள் கடைப் பையன் வந்து கை கொடுத்து தூக்கிவிட்டான். ஒரு செருப்பு தண்ணில அடிச்சுட்டு போயிடுச்சு. இன்னொரு செருப்பையும் வேற வழியில்லாம அங்கயே கழட்டிவிட்டுட்டு அந்தப் பையனுக்கு நன்றி சொல்லிட்டு சகதியோட காய்ன் போனை நெருங்கும்போது தான் தெரிஞ்சது.. நான் பர்ஸ எடுக்காம வெறும் வண்டி சாவியை மட்டும் எடுத்துட்டு வந்திருக்கேன்னு.
வேற என்ன பண்ண!! திரும்ப அந்த சைக்கிள் கடைப் பையன்கிட்டயே ஒரு ரூபாய் கடன் வாங்கி டைரக்டருக்கு போன் பண்ணி மழைல மாட்டிகிட்டதை சொன்னேன். வழக்கம்போல திட்டிட்டு “வந்து தொலை“ன்னு போனை வச்சுட்டார். சாக்கடைல விழுந்துட்டேன்னு சொன்னா மானம் போகும்னு மறைச்சுட்டேன். ஆனா விதி வலியதாச்சே..! கரெக்டா போன் பண்ணிட்டு வண்டிகிட்ட வரவும் மழை குறைஞ்சிடுச்சு. அடிச்சுப்பிடித்து வண்டியை எடுத்துகிட்டு யூனிட் போய் சேர்ந்தேன். மணி 4:50.
அடிக்குற மாதிரி ஆவசேமா வந்த டைரக்டர் முழங்காலுக்கு கீழ சாக்கடையும் சகதியுமா செருப்பு கூட இல்லாம வந்து நின்னவளைப் பார்த்துட்டு திட்றதோட விட்டார். “ஏற்கனவே லேட்டு.. புடவையை சுத்தம் பண்றேன்னு டைம் எடுக்காத.. டேபிள்க்கு பின்னாடி தானே உக்காரப்போற.. மேக்கப் மட்டும போட்டுட்டு சீக்கிரம் வந்து உக்காரு“னு கேமராமேன் விரட்ட, வேற வழியில்லாம காலை மட்டும் கழுவிட்டு வந்து உக்காந்தேன். சாக்கடை நாத்தத்தை முகத்துல காட்டாம செய்தி வாசிக்க ஆரம்பிக்க, ரெண்டு மணி நேரம் அந்த அறையே கமகமகமனு இருந்துச்சு. பக்கத்துல உக்கார்ந்த இன்னொரு செய்தி வாசிப்பாளருக்கு மூச்சடைப்பே வந்துடுச்சு பாவம். ஷூட்டிங் முடிஞ்சதுதான் ஜோலி.. அவனவன் ஆக்சிஜனுக்காக கதவை தள்ளிகிட்டு வெளில ஓடுனானுக. மறக்க முடியாத ஷூட்டிங் அது :D

அதுலருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும் மழைல தேங்கிக்கிடந்த தண்ணியைக் கண்டாலே பயம். வாத்து மாதிரி நடந்து போவேன். 

Friday, 25 September 2015

Kon-Tiki - என் பார்வையில்..


கடலுக்குள் ஒரு சாகசப் பயணம்இந்த ஒற்றை வரியினுள் உயிர் பிழைப்பதற்கான விளிம்பு நிலை சந்தர்ப்பங்கள் எத்தனை அடங்கியிருக்கிறது!! கடற்கரையில் அலைகளை வேடிக்கை பார்த்து சிலிர்க்கும் அதே நேரம் கொஞ்சம் நினைத்துப் பாருங்கள்.. காற்றால் மட்டுமே இயங்கும் மரத்தாலான படகு, சுற்றிலும் சுறாக்களும் திமிங்கலங்களும் உங்களை விழுங்கக் காத்திருக்கின்றன. கொஞ்சம் உணவு, சில நண்பர்கள், அதோடு சுமார் 4000 மைல்களை கடந்தாக வேண்டும் என்ற வைராக்கியம் மட்டும் கைவசம் இருக்கிறது. இது தான் Kon-Tiki.
பிரபஞ்சத்திற்கு அடுத்ததாக ஆச்சர்யங்கள் நிறைந்ததெனில் அது கடல் தான். இன்னும் இன்னும் என எத்தனை தேடினாலும் ஏதாவது கிடைத்துக்கொண்டே இருக்கும். அதுபோன்றதொரு சாகசப் பயணத்திற்கு நம்மை இழுத்துச் செல்கிறது திரைப்படம். Cast away”, “Life of Piதிரைப்படங்கள்போல் வழி தவறி கடலுக்குள் மாட்டிக்கொள்வதாக அல்லாமல், திட்டமிட்டே ஒரு ஆராய்ச்சிக்கென தன் குடும்பத்தைப் பிரிந்து மேற்கொள்ளும் பயணத்தின் ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒவ்வொரு ஸ்வாரஸ்யங்கள்.
படகின் அடிப்பகுதி கொஞ்சங்கொஞ்சமாய் கரைந்துகொண்டே வருவதாய் கூறும்போது, இவர்கள் சீக்கிரம் கரை சேர வேண்டுமே என்ற பதற்றம் நம்மையும் தொற்றிக்கொள்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் நீரில் யாராவது தவறி விழும்போதெல்லாம் விழுங்க ஓடிவரும் சுறாக்கள் நம் இதயத்துடிப்பை எகிற வைக்கின்றன. பின்னணி இசை கூடுதல் பலம்.
சாகசப் பயணங்களில் ஆர்வமுள்ளவரா நீங்கள்? Kon-Tiki நிச்சயம் உங்களை கூட்டிச் செல்லும்.
# Kon-Tiki (2012) (Norwegian)

Extremely Loud & Incredibly Close - என் பார்வையில்..

தந்தையின் மரணத் தருவாயினுடைய கடைசி நொடிகளை தெரிந்தே தவறவிடுவதன் குற்ற உணர்ச்சி, ஒரு சிறுவனை எந்த அளவிற்கு பாதிக்கிறது என்பது தான் “Extremely Loud & Incredibly Close”. படம் முழுக்க பேசிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு கதாப்பாத்திரம்.. கேட்கப் பொறுமையிருந்தால் நிச்சயம் அவன் பேசுவதன் வலி நமக்குப் புரியும்.
ட்வின் டவர் வீழ்ந்த 9/11 சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட திரைக்கதை. ஒரு விபத்தை வெறும் செய்தியாக மட்டுமே வேடிக்கை பார்ப்பவர்களுக்கு, அதே விபத்தில் தனக்கே தனக்கான ஏதோ ஒன்றை இழந்து தவிக்கும் முகம் தெரியாத யாரோ ஒருவருடைய இழப்பை புரிய வைக்க முயற்சித்திருக்கின்றனர்.
தந்தையின் மரணத்திற்குப் பின் தற்செயலாய் கைக்குக் கிடைக்கும் சாவியை வைத்துக்கொண்டு அதன் மூலத்தை தேடிப் புறப்படும் சிறுவன், ஒவ்வொரு காட்சியிலும் எதையாவது பார்த்து மிரண்டு ஓடும்போது சில நேரம் நம்மையும் பிரதிபலித்துச் செல்கிறான். Tom Hanks, Sandra Bullock வழக்கம்போலவே கதாப்பாத்திரம் உணர்ந்த நடிப்பு. வாய்பேச முடியாத தாத்தா க்ளாசிக் படைப்பு.
அறிமுகமில்லாத சாவியின் உரிமையாளரிடம் தன் தவறுக்கான பாவமன்னிப்பு கேட்டு அழும் காட்சி அழுத்தம். நேசத்திற்குரியவா்களின் இழப்பு எத்தனை வேதனையானது என்பதை நம் விரல் பிடித்து கதை சொல்லியபடியே கடந்து செல்கிறான்.
இறுதிக்காட்சியில், யாருமறியாமல் பத்திரப்படுத்திய தந்தையின் வாய்ஸ் மெசேஜை சுட்டிக்காட்டியபடி, “Anybody there? என்று அவர் கேட்கல. Are you there?னு கேட்ருக்கார். நான் அங்க தான் இருக்கேன்னு அவருக்குத் தெரிஞ்சிருக்குஎன்று அழாமல் அழுத்தமாய் சொல்லும் காட்சி திரைப்படத்தின் மையம்.

# Extremely Loud & Incredibly Close (English)

Monday, 21 September 2015

விட்டுச் சென்ற ஏதோ ஒன்று..

அழத் திராணியற்று
அலமாறிக்குள் திணிக்கப்பட்டுக் கிடக்கும்
அவ்வார்த்தைகள்
சொல்வதற்கு எதையோ
மிச்சம் வைத்திருக்கின்றன.

கொத்தித் திங்கும்
நினைவுப் பருந்திற்கு
ஓடி ஒளியும் ரண மாமிசங்கள்.

தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்
அழைப்பான்களை அறுத்தெறிந்து
மெளனத்தின் பேரிரைச்சலுக்குள்
புதைந்துகொண்டே..

சதா புகைந்துகொண்டே இருக்கிறது
தீர்ந்துவிட்ட சொற்களின் குளிர்ச்சி.

அடித்து அடித்தே தோலுரித்த சாட்டையாய்
தழும்புகளை அடையாளப்படுத்திப் போகின்றன
அப் பிரியங்கள்.

விட்டுச்சென்ற ஏதோ ஒன்று
விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது
எல்லாவற்றையும்.
.

The Fault in our Stars - என் பார்வையில்..


ஒன்றிலிருந்து பத்துக்குள் நமக்கு ஏற்படும் வலிகளை அளவிடச் சொன்னால் நாம் என்ன செய்வோம்? அதிகபட்சமாய் ஒன்பது வரைக்கும் காட்டுவோம் தானே? (எப்போதாவது பத்தையும்). அந்தக் கடைசி பத்தாவது எண்ணை நாம் சேமித்து வைத்துக்கொண்டே இருப்போம். அதாவது பத்துக்கு பதிலாய் ஒன்பது என்றே குறிப்பிட்டுக் கொண்டிருப்போம். அந்த மன தைரியம் தான் ”The Fault in our Stars ” திரைப்படத்தின் அடித்தளம். மரணத்துடன் போராடிக்கொண்டிருக்கும் வெவ்வேறு விதமான புற்றுநோயாளிகளுடைய உணர்வுகளை ஒரு வயலின் இசை போல உணரச் செய்திருக்கிறார்கள். அந்த மெல்லிய காதல், நட்பு, தன்னம்பிக்கை, போராட்டம் அனைத்துமே பார்ப்பவர்களையும் தொற்றிக்கொள்கின்றன.
“I willed myself to imagine a world without us... and what a worthless world that would be.” (நம்மை இழக்கும் இந்த உலகம் எவ்வளவு பயனற்றதாகிறது!)
You put the thing that does the killing right between your teeth.. but you never give it the power to kill you.” (உன்னை கொல்லும் விஷயத்தை மிக நெருக்கமாக வைத்துக்கொள், ஆனால் உன்னைக் கொன்றுவிடுவதற்கான வாய்ப்பை அதற்கு வழங்கிடாதே!)
“The world is not a wish-granting factory“ (உலகம், ஆசைகளை நிறைவேற்றும் தொழிற்சாலை அல்லவே!) போன்ற பக்குவப்பட்ட வசனங்கள் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.
சில திரைப்படங்கள் விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை. சிறு பிரச்சனைகளுக்கே தன் வாழ்வை நொந்துகொள்பவர்கள் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம்.

# The Fault in our Stars (English)

Monday, 14 September 2015

The LunchBox - என் பார்வையில்..

உங்களைச் சுற்றி யார் யாரோ இருந்தாலும் ஏதோ ஒரு தனிமை உங்களை சூழ்வதுபோல யோசித்திருக்கிறீர்களா? நம் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள, நம்மை நேசிக்க, நமக்கே நமக்கென யாருமே இல்லையென்ற சூன்யத்தை உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? சட்டென உங்களுக்காய், உங்களைப் புரிந்துகொண்ட ஒரு நட்பு கிடைத்தால் சந்தோசப்படுவீர்கள் தானே! அப்படியெனில் The Lunchbox திரைப்படத்தின் இரு மையக் கதாப்பாத்திரங்களையும் நிச்சயம் உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
ஒரு பக்கம், பணியிலிருந்து ஓய்வு பெறப்போகும் நாட்களை எண்ணிக்கொண்டு தனக்கென தனிமையை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் Saajan கதாப்பாத்திரம். இன்னொரு புறம், கணவனின் அன்பு கிடைக்காமல் சதா அடுப்பங்கறையிலேயே காலத்தைக் கழிக்கும் Ila கதாப்பாத்திரம். வெவ்வேறு உலகம் சார்ந்த இவர்களை இணைக்கும் இரண்டு விசயங்கள்.. ஒன்று தனிமை, மற்றொன்று Lunch box.
தன் கணவனுக்கென அனுப்பிய மதிய சாப்பாடு தவறுதலாக இன்னொரு நபருக்கு கிடைப்பதில் ஆரம்பிக்கும் இவர்களது அறிமுகம், பின் டிபன் பாக்சிஸ் வைத்து அனுப்பப்படும் நான்கு வரிக் கடிதத்தில் தொடர்கிறது. தன் கடந்த காலங்கள், எதிர்பார்ப்புகள்.. என ஒருவருக்கொருவர் ஆதங்கப்படும் காட்சிகள் அழுத்தமானவை. இதுபோன்று மிகச்சொற்ப கதாப்பாத்திரங்களை மட்டுமே மையமாய் வைத்து எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களில் வசனங்கள் மிக முக்கியமானவை.
தன் தந்தை இறந்த வீட்டில் தாய்க்கு ஆறுதல் சொல்லும் நாயகியிடம்
உன் அண்ணன் இறந்தப்ப Medator மாடல் ஆம்புலன்ஸ் வந்துச்சு, சிகப்பு லைட் வச்சுகிட்டு. இப்ப என்ன கலர்ல வரும்?“
உங்கப்பா இறந்துட்டா நா என்ன பண்ணுவேனோனு பயந்துகிட்டு இருந்தேன். ஆனா பாரு.. இப்ப எனக்கு பசிக்குதுஎன்பார்
ஒரு குடும்பத்தலைவி சதா அடுப்பங்கறையிலேயே காலத்தை கழிக்கும் வலியை மிக நேர்த்தியாய் எடுத்துரைக்கும் வார்த்தைகள் இவை.
என் தாத்தா உபயோகிச்ச பாத்ரூம்ல அவர் வாசனை வரும். இப்ப அதே வாசனை திரும்ப வருது. நானும் தாத்தாவாயிட்டேன்என்று தன் முதுமையை நினைத்து எழுதும் கடிதங்கள் அக்கதாப்பாத்திரத்தின் வெறுமையை காட்டுகின்றன. என் மனைவி இறந்து பல வருஷமாச்சு. ஆனா எனக்கு ஒரு தோழி இருக்காஎன சந்தோசத்தை வெளிக்காட்டாமல் சொல்வது போல, இன்னும் நிறைய காட்சிகளில் முகபாவணைகளில் அசத்துகிறார் Irrfan.
பின்னணி இசையை 99 சதவீதம் தவிர்த்துவிட்டு கதாப்பாத்திரங்களைப் பேசவிட்டிருப்பது.., Ila-வின் மாடியில் குடியிருக்கும் பெண்மணியின் முகம் காட்டாமலேயே பால்கனியின் குரலாக உபயோகித்திருப்பது.. Irrfan-ன் அசிஸ்டன்டாக வரும் Nawazuddin வழக்கம்போலவே தன் பொறுப்புணர்ந்து அளவாய் நடித்திருப்பது.. என பல விஷயங்கள் குறிப்பிடத்தக்கது.
இறுதியில் என்னவாகும் என்ற முடிவை பார்வையாளர்களிடமே ஒப்படைப்பதில் இருக்கிறது இயக்குனரின் சாமர்த்தியம் .
Can you fall in love with someone you’ve never met? 

 # The Lunchbox (Hindi)

CITY LIGHTS - என் பார்வையில்..


கடைவீதிகளில் பெரிய பெரிய ஜவுளிக்கடைகள் அமைந்திருக்கும் தெருக்கள் அருகில், ஆள் அரவமற்ற கட்டிடமாய் சிறிய சிறிய துணிக்கடைகளையும் நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம். அக்கடைகளின் வாசலில் யாராவது வடிக்கையாளர்கள் வருகிறார்களா? வரமாட்டார்களா..! என எதிர்பார்த்தபடியே குத்தவைத்து காத்திருக்கும் கடைப் பையன்களை சில நேரம் நாம் கடந்திருப்போம். அதுபோல் ஒரு பையனை நினைவுபடுத்தும் வகையில் ஓர் அப்பாவி கதாப்பாத்திரத்தில் மிகச்சகஜமாய் பொருந்திப் போகிறார் ராஜ்குமார் ராவ்.
கடை வாசலில் குத்தவைத்துக் காத்திருக்கும் அவருடைய மேனரிசம் கடைசி வரையிலும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் பிரதிபலிக்கிறது. திருடச் சொல்லி வற்புறுத்தும் நண்பனை எதிர்க்க முடியாத சூழலிலும், தன் மனைவி க்ளப்பில் நடனமாடும் வேலை  செய்கிறாள் எனத் தெரிய வரும் காட்சியிலும் குத்தவைத்து அழும்போது மனதை நிறைக்கிறார். அதிலும் அந்த க்ளைமேக்ஸ் காட்சியில் பார்ப்பவர்களின் ஒட்டுமொத்த பரிதாபங்களையும் அள்ளிக்கொள்கிறார்.
தொழிலில் எவ்வித வருமானமுமின்றி கடன் தொல்லைகள் அதிகரிப்பதால் நகரத்திற்கு குடும்பத்துடன் புலம்பெயரும் ஒரு சாமான்யனின் வாழ்க்கையில் நடக்கும் துயரங்களை தொகுத்திருக்கிறது City Lights. சொந்த படைப்பு என மார்தட்டிக்கொள்ளாமல், ஆரம்பக் காட்சியிலேயே ”Metro Manila" திரைப்படத்தை தழுவி எடுக்கப்பட்டதை எழுத்துவடிவமாக போடும் அந்த பெருந்தன்மை இங்கு எத்தனை இயக்குநர்களிடம் இருக்குமெனத் தெரியவில்லை.
படம் பார்த்து முடித்ததும் முதல் காரியமாக அனைத்துப் பாடல்களையும் டவுன்லோட் செய்தேன். அவ்வளவு அழகான, மனதை வருடும் ரம்மியான பாடல்கள்.
குடும்பத்தின் மீது அதீத அன்பு வைத்திருக்கும் ஒரு சராசரி மனிதன், விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதன் காரணத்தினால் அவர்களின் எதிர்காலத்திற்காக எடுக்கும் உச்சகட்ட முடிவு தான் இத்திரைப்படம்.

# CITY LIGHTS (Hindi)
.

Friday, 28 August 2015

தூரங்கள் எனும் தொலைவுகள்..

மன அழுத்தம் கொடுக்கும் வேலைப்பளு.. உறவினர்கள்.. பண்டிகைகள்.. டென்சன்கள்.. கமிட்மென்ட்கள்.. என எல்லாவற்றையும் கொஞ்சம் ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல், நினைத்த மாத்திரத்தில் மேற்கொள்ளும் பயணங்கள் எத்தனை பேருக்கு வாய்க்கும்? போய்ச் சேருகிற இடம் பற்றி எந்தவொரு கவலையுமின்றி, சாலைகளையும் மரங்களையும் அந்தந்த இடத்திற்கான இயற்கை சூழலையும் மட்டுமே ரசித்து அனுபவிக்கவென just like that கிளம்புவதென்பது, குறிப்பாய் மொபைல்களே இல்லாத ஒரு பயணம் சாத்தியப்படுமா நமக்கு?!! its absolutely not possible.
ஒருவேளை, கையில் பணமில்லாத சமயம் இம்மாதிரியான பயணங்கள் நமக்கு வாய்க்கலாம். ஏதோ ஒரு விரக்தியில் எங்கேயாவது சற்று நடந்துவிட்டு வரலாமென கிளம்பும் தருணங்கள், யோசிக்க ஆயிரமிருந்தும் எதையுமே யோசிக்கவிடாத ஒரு வெற்றிடத்தை நமக்காக ஏற்படுத்தித் தருகின்றன. எப்படி இவ்வளவு தூரம் நடந்துவந்தோம்? அந்த மாடிப்படி வளைவை எப்போது கடந்தோம்? என்பது கூட ஞாபகமில்லாத அளவிற்கான வெறுமைகள் பெரும்பாலும் நம்மைக் கடத்திச் செல்கின்றன.
எதையுமே யோசிக்காமல், அந்நேர மனமாறுதலுக்காக மட்டுமேயென சிம்மக்கல் தொடங்கி  மாட்டுத்தாவணி வரை நடந்தே சென்ற நாட்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் வழி நெடுக எதை ரசித்தேன் என்று யோசித்தால் விடை பூஜ்ஜியம் தான். திண்டுக்கல் மலைக்கோட்டை உச்சியில் மேகங்களை வேடிக்கை பார்க்கவென நான் தேர்ந்தெடுத்த பாறையும், திருச்சி வழியிலிருக்கும் சிவன்கோவில் மண்டபத் தூணில் கன்னம் வைத்து உணர்ந்த அந்த ஜில் தன்மையும் இன்னமும் அப்படியே தான் இருக்கின்றன. ஆயுளுக்கும் நினைத்துச் சிலிர்க்கும் அம்மாதிரியான தருணங்களை, மீண்டும் சந்திப்பதற்கு வெகுநேரமாகிவிடப் போவதில்லைதான். ஆனால் பட்டாம்பூச்சியிலிருந்து மீண்டும் கூட்டுப்புழுவாக மாறும் இவ்வியந்திரத்தனம் அதற்கான நேரங்களை எப்போதும் திருப்பித் தருவதில்லை.
நினைத்த மாத்திரத்தில் நனையும் மழையும், நினைத்த மாத்திரத்தில் நமக்கே நமக்கென சந்தோசமாய் கிளம்பும் பயணங்களும் வரம்.

.

Thursday, 27 August 2015

நான், நீங்கள், அவர்கள்..!

குஷி திரைப்படம் வெளியான தருணம் அது. தொலைக்காட்சியில் அவ்வப்போது ஒளிபரப்பும் காட்சிகள் ஸ்வாரஸ்யமாய் இருக்கும். ஒரு சாயந்திர வேலையில் அம்மா, அப்பா, மாமா சகிதம் வரவேற்பறையில் பார்த்துக்கொண்டிருந்த காட்சி அது. விஜய் தொலைபேசியில் தன் அம்மாவிடம் ஐ லவ் யூசொல்லிக்கொண்டிருப்பார். நான் வெகு சாதாரணமாய் மாமாவின் பக்கம் திரும்பி விஜய் மாதிரி நீங்க உங்க அம்மாகிட்ட ஐ லவ் யூ சொல்லியிருக்கீங்களா மாமா?“ என்றேன். அதற்கு அவர் என்ன பதில் சொல்லியிருப்பார் என்று இப்போதும் எனக்கு நினைவில்லை. மாறாக அடுப்படியில் பாத்திரம் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த பாட்டியின் (மாமாவின் அம்மா) அழுகைச் சத்தம் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்திவிட்டது.
என்ன ஏதேன எங்களுக்குப் புரியும் முன்னமே விருவிருவென வெளியே வந்தவள் எத்தாத்தன்டி வார்த்தை சொன்னா கேட்டியா? இதையெல்லாம் கேட்டுகிட்டு நா உயிரோட இருக்கணுமா?” என்று கத்த ஆரம்பித்தாள். நான் திரும்பவும் அதையே சொன்னேன். ஐ லவ் யூ சொல்லியிருக்கீங்களானு தானே கேட்டேன். வேற என்ன தப்பா கேட்டேன்?“. மறுபடியும் ஆங்காரமாய் கத்த ஆரம்பித்தவளை அன்று முழுவதும் ஆளாளுக்கு சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தனர். அவளுக்குப் புரியல.. சின்னப்பொண்ணு தானே. விடுங்கம்மாஎன்று அம்மா சொன்னதன் காரணம் அப்போது எனக்குப் புரியவேயில்லை.
இதற்கு முன் ஒரு பதிவில் எழுதிய ஞாபகம், கணவன் / மனைவி கூட ஒருவருக்கொருவர் ஐ லவ் யூ சொல்லிக்கொள்வதில்லை என. தன் அன்பை வெளிப்படுத்த லவ் யூஎன்ற வார்த்தை போதுமாயிருக்கிறது சிலருக்கு. ஆனால் அதையும் இன்னாரிடம் தான் கூற வேண்டுமென தனக்குத் தானே வரையறுத்து வைத்துள்ளார்கள்.
வைரமுத்துவை மிகப் பிடித்த நண்பருக்கு அவர் பற்றிய உரையாடல் வீடியோவை வாட்சப்பில் பகிர்ந்தபோது, பதிலுக்கு உணர்ச்சிவசமாய் நண்பர் அனுப்பிய லவ் யூ இந்திராவுக்கு சந்தோசம் தவிர வேறு என்ன அர்த்தம் இருந்துவிடப் போகிறது? ஒரு சின்ன ஸ்மைலியுடனான நன்றி அந்நட்பை இன்னொரு பரிணாமத்திற்கு எடுத்துச் செல்லுமே தவிர நிச்சயம் படுக்கைக்கு அல்ல.
நாம் வெகுசாதாரணமாய் எடுத்துக்கொள்ளும் விஷயங்கள் இன்னொருவருக்கு அதிமுக்கியமாய் தோன்றலாம். உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவமளித்து கடந்து செல்லலாமேயொழிய கோபப்பட்டு காயப்படுத்துவது அநாவசியம். என்ன இப்படியெல்லாம் பேசிகிட்டு இருக்காங்க?? நீ கோபப்படாம எடுத்துச் சொல்லி கிண்டல் பண்ணிகிட்டு இருக்க..?” என்ற கேள்விக்கு எதுக்கு கோபப்படணும்? தன்னால புரிஞ்சுகிட்டு மன்னிப்பு கேப்பாங்க. ஃப்ரீயா விடுஎன்ற என் பதில் எப்போதும் தயாராய் இருக்கும். பாலச்சந்தர் பட ஹீரோயின்கள் போல தன்னைச் சுற்றி நெருப்புவளையத்தை ப்ரயோகித்துக்கொண்டே இருப்பது சாத்தியமில்லை. ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் அதிர்ச்சியடைந்து ஒப்பாரி வைக்காத திடம் வாய்த்திருக்கிறது.
உணர்ச்சி வசத்தில் வெளிப்படும் சின்னச்சின்ன வார்த்தைகளை வைத்து உறவுகளையோ நட்பையோ எடைபோடாதீர்கள். அவ்வார்த்தைகளுக்கென நீங்கள் வரையறுத்து வைத்திருக்கும் அர்த்தங்களை அவர்கள் அறிந்திடாமல் கூட இருக்கலாம்.
லவ் யூ மச்சீஸ்.. 
.


உங்களிடம் எனக்கு ஒரு கேள்வி உண்டு. கேட்கலாமா?


உங்களிடம் எனக்கு ஒரு கேள்வி உண்டு. கேட்கலாமா?
துணையை இழந்து தனியே வாழும் ஒரு பெண்ணை உங்கள் வாழ்வின் Companionனாக ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் தயாரா?”
ஆம் எனில் இன்னொரு கேள்வி..
காதலை அல்லது கணவனை இழந்து தனியே போராடும் உங்கள் மகளோ சகோதரியோ.. அல்லது தோழியோ இருப்பின் அவர்களுக்கென இன்னொரு வாழ்வை அமைத்துத் தர முயற்சிப்பீர்களா?”
ஆம் எனில் உங்களுக்கான என் கடைசி கேள்வி..
உங்கள் அம்மா அல்லது அப்பா, அதே சூழ்நிலையில் உங்கள் கண்முன் தனியே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தால் அவர்களுக்கு இன்னொரு Companion தேவை என்பதை அட்லீஸ்ட் உணர்ந்தாவது இருக்கிறீர்களா??”
இக்கேள்விக்கு பெரும்பாலும் நீங்கள் புருவம் சுளிக்கலாம் அல்லது மௌனமாயிருக்கலாம். இதற்கு பெரும்பாலான.. அல்லது ஒட்டுமொத்த பதிலும் இல்லைஎன்பது தான் நிதர்சனம்.
ஒரு முறை அப்பாவின் காதல்என்ற குறும்படத்தை தற்செயலாக காண நேர்ந்தது. மனைவியின் முன்னாள் காதலன் இறந்துவிட்டதாக செய்தி கிடைத்ததும், இறுதி மரியாதை செலுத்த அவளை அழைத்துச் செல்லும் கணவனின் கதாப்பாத்திரத்தை, அவர்களுடைய மகன் வாயிலாக சொல்லும் குறும்படம் அது. சுமாரான நடிப்பு என்றாலும் கதைக்கரு மிகவும் அழுத்தமானது. இதில் அப்பாவின் காதல் என்ற தலைப்பு தான் Highlight.
இன்றைய காலகட்டத்தில் ‘Ex’ காதல்களைப் புரிந்துகொள்ளும் தம்பதிகள் அதிகம். ஆனால் இப்பதிவில் முன்வைக்கப்படும் சந்தேகம் அது சார்ந்ததல்ல. ஒருவேளை அந்த மகன் கதாப்பாத்திரத்தில் நம்மை நிறுத்திப் பார்ப்போமெனில் நமது நிலைப்பாடு என்னவாக இருந்திருக்கும்? ஒரு மகனாய், மகளாய் நம் அம்மாவின் இன்னொரு காதலை எப்படி எடுத்துக்கொண்டிருப்போம்?
பொதுவாக, அப்பாவைக்கூட நாம் கண்டுகொள்வதில்லை, அவருக்கு எத்தனை காதல் வேண்டுமனாலும் இருந்திருக்கலாம். எத்தனை துணையை வேண்டுமானாலும் நிர்ணயித்துக் கொள்ளலாம். நான் என் அப்பாவுடன் பேசுவதில்லைஎன்ற ஒற்றை பதிலில் நம் கோபத்தை வெளிப்படுத்தி நமக்கான நியாயத்தை புதுப்பித்துக் கொள்கிறோம் தானே!
ஆனால் நம் அம்மா..? அப்பா இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் அவரையே உருகி உருகி காதலிப்பவள், குடும்பத்தையே உலகமாய் கருதுபவள், அழும்போது ஆறுதல் சொல்பவள், பிள்ளைகளுடன் ஃப்ரெண்ட்லியாக அரட்டை அடிப்பவள். வேறென்ன? அதிலும் அப்பா இல்லாத வீடு எனில், தனியே போராடி குழந்தைகளை ஆளாக்கும் கதாநாயகி. தியாகச் சுடர். தைரியமான பெண்மணி. ஒரு அம்மாவிற்கென நாம் வகுத்து வைத்திருக்கும் Graph இதுதான். அம்மா என்பவள் எப்போதும் வரையறைக்குட்பட்ட கலாச்சார கட்டுப்பாட்டுக் குப்பைகள் நிறைந்தவளாகத்தான் இருக்கவேண்டுமென நாமாய் நிர்ணயித்துக்கொண்டுள்ளோம். இது எத்தனை அபத்தமானது!
‘M.குமரன் S/o மஹாலஷ்மிதிரைப்படத்தைப் பார்த்து நம்மில் எத்தனை பேர் அம்மா-மகன் உறவைப் பற்றி சிலாகித்திருப்போம்? நதியா கதாப்பாத்திரம் எத்தனை பேருக்கு தன் அம்மாவை நினைவுபடுத்தியிருக்கிறது? “ஒரு பொம்பளை.. தனியா நின்னு எல்லாத்தையும் சமாளிச்சு பிள்ளைகளையும் ஆளாக்கியிருக்குறாஎன்ற அவளைப் பற்றிய கைதட்டல்களுக்கு பிள்ளைகளாக எத்தனை பெருமையுடன் நம் காலரைத் தூக்கிவிட்டிருப்போம்?
எல்லாம் சரி தான். ஆனால் இங்கு தனியே வாழும் தன் தாய் அல்லது தந்தைக்கு இன்னொரு வாழ்க்கைத் துணையை அமைத்துத் தர தயாராய் இருப்பவர்கள் அல்லது அவர்களாக அறிமுகப்படுத்தும் இன்னொரு துணையை ஏற்றுக்கொள்ளும் பிள்ளைகள் எத்தனை பேர்? சமுதாயத்தை விட்டுத் தள்ளுங்கள். கணவனை இழந்த தாய், நட்பாய்கூட ஒரு ஆணிடம் பேசுவதை எந்த பிள்ளைகளும் (பெரும்பாலும்) விரும்புவதில்லை. Companionship, தன் மீதி வாழ்நாட்களை பகிர்ந்துகொள்ள தேர்ந்தெடுக்கப்படும் துணை. அது sexual relationship என்பதாகவும் இருக்கலாம். அந்த இன்னொரு relationship, தன் தாய் / தந்தைக்கு எந்த அளவிற்கு தேவை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் பக்குவப்பட்ட மகன் / மகள் எத்தனைபேர்?
புரிதலில் பிடித்திருந்தாலும் தன் பிள்ளைகளுக்காக, அவர்கள் அந்த உறவின் நிலைப்பாட்டை புரிந்துகொள்ளமாட்டார்களோ என்ற பயத்தினாலேயே நிறைய பெண்கள் தனக்கென புதிதாக வரும் இன்னொரு துணையை புறக்கணிக்கிறார்கள்.
கணவனை இழந்த மகளையும் சகோதரியையும் பார்த்து பொங்கியெழும் போராளிகள் கூட, சிறுவயதிலேயே கணவனை இழந்து தனியே வாழ்ந்துவரும் தன் தாய் பற்றி எப்போதும் யோசிப்பதில்லை. தன் தாயின் நிலையை நன்கு புரிந்தவன் ஆதலால் அதுபோன்ற ஒரு பெண்ணுக்கு வாழ்வு கொடுக்க முன்வருகிறானே தவிர, தன் தாய் கடைசிவரை அதே மனோரமா ஆச்சியாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென நிர்ணயிக்கின்றான்.
இதைக் கேட்ட சில தோழிகளும் கூட, “அம்மாவுக்கு வரன்கள் தேவை என்று விளம்பரம் தரச்சொல்றீங்களா? ப்ராக்டிக்கலா முடியாதே இந்திரா. அதுவுமில்லாம அவள் அந்தக்காலத்துப் பெண்ணாச்சே. நமக்குப் புரியிறது இருக்கட்டும். முதல்ல அவளுக்கே இதுமாதிரியான பேச்சுக்கள் புரியுமா?” என்று முகம் சுளிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். என் கேள்வியின் உள்ளர்த்தம் அதுவல்ல.
நேத்து வீட்டுக்கு வந்தார்ல ஒரு Uncle.. அவரைப் பத்தி நீ என்ன நினைக்கிற?“ என்று தன் பிள்ளையிடம் தயக்கமாய், ஆர்வமாய் கேட்கும் அம்மாக்களின் கேள்விகளை புரிந்துகொள்வதற்கும்,. அடுத்தமுறை அவரைபார்க்கும்போதெல்லாம் அனிச்சையாய் முகம் திருப்பிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கும், “அவர்எண் கொண்ட தொலைபேசி அழைப்பைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ஏற்படும் வெறுப்பை தூக்கி எறிவதற்கும் நாம் கடக்க வேண்டிய தூரம் எப்போதும் தொலைவாகவே இருக்கிறது.
வாழ்வின் மீதி நாட்களை பகிர்ந்துகொள்ள தனக்கென ஒரு நட்பு எல்லோருக்கும் அவசியம் தேவை. அதில் செக்ஸ் என்பது அவரவர் விருப்பம். Teenage பையனைப் பொறுத்தவரை, ‘தன் அம்மா யாரோ ஒரு அம்பளையிடம் பேசுறா.. ஏதோ தப்பான உறவுஎன்ற அருவறுப்பு தான் தோன்றுமேயொழிய நிச்சயம் அதற்கான புரிதல் ஏற்படுவதில்லை. நாற்பத்தி ஐந்து வயதுத் தாயின் தனிமையை இருபத்தி ஐந்து வயதிலும் கூட பிள்ளைகளால் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை என்பதுதான் so called ‘the ugly truth’.
தன் தவறை உணர்ந்து, சாரதா டீச்சரைத் தேடச் சொல்லும் இயக்குநர் வசந்தின் அனுகதாப்பாத்திரம் எத்தனை வீடுகளில் இருக்கக்கூடும்? இன்னொரு உறவை அவளுக்கு ஏற்படுத்தித் தரவில்லையெனினும், அவளாய் அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு புதிய உறவை புரிந்து கொள்ள நமக்கு இன்னும் எத்தனை நூற்றாண்டுகளாகும்?
அப்பாவின் replacement சாத்தியப்படாவிட்டாலும், நம் அம்மாவின் நல்லதொரு நண்பனாக, அவளின் துணையாக, அவளாய் தேர்ந்தெடுக்கும்பட்சத்தில் நாம் தடுக்காமல் புரிந்துகொண்டாலே போதும்.
உங்கள் முற்போக்கு சிந்தனையை முதலில் வீட்டிலிருந்து ஆரம்பியுங்கள். அவசியப்படாவிட்டாலும் உங்கள் அம்மாவிடம் இப்பதிவு பற்றி பேசவாவது முயற்சியுங்களேன்.
.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...